Fred Bolland, 5 maart 2026

Met deze brief wil ik u laten weten hoe dankbaar ik ben voor de manier waarop mijn vrouw, Gerda Bolland, is opgevangen in hospice Calando. Na jaren van strijd tegen kanker werd het thuis helaas onmogelijk om haar nog goed te verzorgen. De pijn nam toe, net als de angst en onzekerheid. Het idee om haar naar een hospice te brengen viel mij zwaar.

Mijn vrouw had eerder aan mijn dochter verteld dat zij, wanneer thuis blijven niet meer mogelijk zou zijn, graag naar hospice Calando in Middelharnis wilde. Toen het moment daar was, ben ik samen met mijn dochter eerst gaan kijken. We werden warm en vriendelijk ontvangen en kregen een rondleiding. Het voelde meteen goed. Mijn terughoudendheid verdween, en ik wist dat dit de juiste plek voor haar was.

Vanaf het moment dat Gerda werd opgenomen, werd duidelijk gemaakt dat zij op de eerste plaats stond en dat haar wensen leidend waren. Ze kreeg een prachtige kamer en bijna alles was mogelijk: bezoek zolang zij dat wilde, onze hond mocht komen, en ik kon tegen een kleine vergoeding met haar mee-eten. De manier waarop zij werd verpleegd was in één woord fantastisch. Er viel een enorme last van mijn schouders. Door de liefdevolle zorg werd ik zelf rustiger en kon ik dingen uit handen geven.

Toen het einde naderde, mocht ik bij haar blijven slapen. Ook aan mij werd aandacht gegeven; op moeilijke momenten kreeg ik een arm om me heen. Er werd vooral gezorgd dat mijn vrouw geen pijn had en zo comfortabel mogelijk was. Daar ben ik iedereen enorm dankbaar voor — de verpleegkundigen én de vrijwilligers. Ook de nazorg voor mij was warm en betrokken.

Wanneer de tijd daar is, zal ik een boom planten in het herinneringsbos bij het hospice. Dat wordt voor mij en mijn kinderen een plek waar we in liefde aan haar kunnen terugdenken.

​